روزی یک دهاتی ساده لوح به زیارت مشهد مقدس رضوی علیه الصلاه و السلام مشرف می شود روزی در حیاط نشسته و خربزه ای می خورد خادمی رسیده و اعتراض می کند دهاتی ساده لوح بی اعتنا جواب می دهد به تو چه ؟ خانه ی آقای من است خادم عصبانی شده با لگد به پهلویش می زند دهاتی ناراحت از جای خود بر خاسته با حالت ناراحتی عرض می کند آقا من چنان می دانستم تو خودت خانه و کاشانه داری من اینگونه گمان نمی کردم و رو به رفتن می گذارد . شب همان خادم در خواب می بیند دو نفر مامور آمدند گفتند: حضرت امام رضا ع تو را احضار فرموده خادم از وحشت خود را باخته نا چار با آنها می رود در راه به او می گویند بیچاره امام ناراحت است تا داخل صحن مبارک می شود می بیند امام رضا ع به پایه ی ایوان تکیه کرده و سر پا ایستاده و تازیانه ای در دستش . تا نزدیک می رسد آن بزرگواربا حالت غضب و ناراحتی  می فرماید : خانه مال من ، صحن مال من، زوّار مال من تو چرا جسارت کردی؟ و تازیانه را بلند می کند تا بزند خادم در اینحال فرزند گرامی امام حضرت جواد ع را که در کنار پدر بوده مشاهده می کند خودش را روی پاهای آن بزرگوار انداخته عرض می کند ترا به جان این فرزند عزیزت مرا ببخش غلط کردم حضرت تازیانه را پایین آورده و عفو می کند خادم از خواب بر خواسته به سراغ زوار رفته و پیدا کرده و حلالیت می طلبد بعدا" تمام ثروتش را در راه آن بزرگوار مصرف و جوادیه را که مشهور است در مشهد مقدس بنا می کند و موقوفاتی کافی معیّن می کند که همه ساله مرتبا" عزاداری بر پا می گردد

آن دو مامور( برنده خادم) به او گفته بودند اگر آن تازیانه به تو می رسید دنیا و آخرتت از بین می رفت .

یک نفس از نفس ایمن مباشید که دشمنی سخت رهزن و رهزنی سخت دشمن است و همیشه از خدا بخواهید که : الهی لا تَکلِنی نَفسا" طَرفَة عَینٍ اَبَدا"

نفس اژدهاست او کی مرده است

از  غم  بی  آلتی   افسرده   است

پس

اندر این ره می خروش و  می خراش

تا   دم   رفتن     دمی   غافل    مباش

طریقت آزادگی جز بندگی حق نیست و حقیقت حرّیت را در عبودیّت پروردگار می باید جست. زیرا از اطاعت، بنده به مقامی میرسد که متصرّف در کائنات شود.

یعنی از اطاعت خدا بنده به جایی می رسد که هر چه بخواهد خدا آن را می خواهد و هر چه را که نخواهد ، خدا آن را نمی خواهد.

گر به اقلیم عشق روی   آری

همه    آفاق   گلستان     بینی

بر همه اهل آن زمین به مراد

گردش   دور   آسمان    بینی

آنچه بینی  دلت همان  خواهد

آنچه  خواهد دلت  همان بینی                

تمام موجودات عالم در ذکر و تسبیح ذات مقدّس ربوبی هستند. خوشا به حال آنهایی که گوش شنوا دارند و همنوا با آنها می گویند:

ای  که  تواند  بدهد   میوه  رنگین از  چوب

یا که باشد که بر آرد گل صد برگ از خاک

این  همه  نقش  عجب بر در و دیوار وجود

هر  که   فکرت   نکند  نقش  بود  بر  دیوار

ارغوان  ریخته  بر  درگه   خضرای  چمن

چشمه هایی  که در  او خیره  بماند   ابصار

کوه و دریا  و درختان  همه  در  تسبیح  اند

نه   همه   مستعمان   فهم کنند  این    اسرار

آفرینش    هم    تنبیه    خداوند    دل  است

دل   ندارد   که   ندارد   به   خداوند   اقرار

خبرت  هست  که  مرغان  سحر  می گویند

کآخر  ای  خفته  سر  از بالش غفلت  بر دار

              در فرازی از دعای عرفه امام حسین (ع) چنین آمده است:

الهی چگونه به آثاری که در وجود، محتاج تو هستند بر تو استدلال گردد؟ کی غایب

 شده ای که نیاز به دلیل داشته باشی؟ وکی دور شده ای تا آثار مخلوقات ما را به تو

 نزدیک سازد؟ .

***

بر هر چی بنگرم تو  پدیدار  بوده ای

ای نانموده رخ تو چه بسیار بوده ای

***

یار  بی  پرده  از  در  و دیوار

در تجلّی است یا اولی الابصار

***

دور نکرده ای که شوم طالب حضور

غایب نگشته ای که  هویدا کنم تو  را