شاعری پانصد بیت شعر در مدح حضرت علی علیه السلام سروده بود سحرگاه به حرم امیرالمومنین علی ع رفته ودر پیش روی آن بزرگوار اشعارش را میخواند و به خانه اش باز میگردد شبانگاه در خواب حضرت امیرع را میبیند عرض میکند یا علی آن اشعار را در مدح هر کس میگفتم صله و هدیه میگرفتم آن حضرت می فرماید (لکل بیتٍ بیتٌ فی الجنة) چون شاعر کرایه نشین بوده عرض میکند مولای من ،یکی را در این دنیا میخواهم و جهارصدونود و نه تا را در آخرت بده . مولا میفرماید برو این شعررا در محضر فلان مرجع تقلید بخوان . صبح وقتی از خواب بر میخیزد به سراغ آن مجتهد میرود و اشعار را میخواند آقا کیسه ای پول به شاعر میدهد شاعر با عرض تشکر بر میگردد و مستقیم به بنگاه معاملات ملکی رفته تا خانه ای بخرد بنگاهی به شاگردش می گوید برو آن مرد فروشنده را بیاوروشاگرد رفته کسی را می آورد معامله میکنند و قیمت خانه مشخص میشود شاعر درب کیسه را باز میکند تا ببیند چقدر پول دارد و چقدرش کم است وقتی می شمارد میبیند درست مبلغ آن خانه در کیسه موجود است.

پیر عارفی می گفت در جوانی چوبدار بودم (کسی که گلّه ی گوسفند نگهداری میکند) در مسیر روستا به چراگاه رودخانه ای بود وبرای عبور از آن پلی وجود داشت برای بردن گوشفندان به چراگاه مجبور بودم از روی آن پل گله را عبور دهم روزی مثل همیشه گوسفندان را برای بردن به چراگاه از روی آن پل عبور می دادم درمیان گله قوچ پر قدرت و گردن کلفتی داشتم که به بقیه ی حیوانات زور می گفت دیدم آن قوچ مغرور به یکی از گوسفندان ماده که تازه بچه دار شده بود پیله کرده وبا شاخهای تیزش او را میزند و اون حیوان بیچاره برای اینکه به فرزندش صدمه ای نرسد فرار نمی کند  به وسط های پل رسیده بودم یکدفعه آن قوچ کج اندیش با یک جهش گوسفند بیچاره را به پایین پرت کرد همه ی گله بی توجه از پل رد شدند ولی فرزند آن گوسفند در همانجا ایستاد و به جان دادن مادرش نگریست وقطرات اشک از چشمانش جاری شد من نیز مات و مبهوت به این ماجرا خیره شده بودم وقتی مطمئن شدم حیوان بیچاره مرده و تمام کرده آن حیوان کوچولو را بغل کردم و با خودم به میان گله بردم دو سال از این ماجرا گذشت در طول این دوسال آن بره گوسفند بزرگ وقوی هیکل شد و شاخهای قشنگی درآورد از قضا ی روزگار مثل همیشه گوسفندان را برای چرا از روی همان پل عبور میدادم درست در همان محل که مادرش توسط آن قوچ پیر و مغرور کشته شده بود ایستاد من کنجکاو شدم که چرا ایستاده است تا اینکه آن قوچ قاتل به نزدیک او رسید در یک لحظه خیزی برداشت و با شاخهایش چنان ضربه ای به آن قاتل مادرش زد که او نیز درست از همان محل به پایین پل پرت شد ودر دم جان داد ایستاده بود و جان دادن وی را تماشا میکرد ولی این بار برق شادی از چشمانش نمایان بود وقتی مطمئن شد که مرده است دوید و به سایر گوشفندان ملحق شد آن روز من درس بزرگی از روزگار گرفتم دریافتم که هیچ ظالمی پایدار نمی ما ند .

از مکافات عمل غافل مشو            گندم از گندم بروید جوزجو