پیر عارفی می گفت در جوانی چوبدار بودم (کسی که گلّه ی گوسفند نگهداری میکند) در مسیر روستا به چراگاه رودخانه ای بود وبرای عبور از آن پلی وجود داشت برای بردن گوشفندان به چراگاه مجبور بودم از روی آن پل گله را عبور دهم روزی مثل همیشه گوسفندان را برای بردن به چراگاه از روی آن پل عبور می دادم درمیان گله قوچ پر قدرت و گردن کلفتی داشتم که به بقیه ی حیوانات زور می گفت دیدم آن قوچ مغرور به یکی از گوسفندان ماده که تازه بچه دار شده بود پیله کرده وبا شاخهای تیزش او را میزند و اون حیوان بیچاره برای اینکه به فرزندش صدمه ای نرسد فرار نمی کند  به وسط های پل رسیده بودم یکدفعه آن قوچ کج اندیش با یک جهش گوسفند بیچاره را به پایین پرت کرد همه ی گله بی توجه از پل رد شدند ولی فرزند آن گوسفند در همانجا ایستاد و به جان دادن مادرش نگریست وقطرات اشک از چشمانش جاری شد من نیز مات و مبهوت به این ماجرا خیره شده بودم وقتی مطمئن شدم حیوان بیچاره مرده و تمام کرده آن حیوان کوچولو را بغل کردم و با خودم به میان گله بردم دو سال از این ماجرا گذشت در طول این دوسال آن بره گوسفند بزرگ وقوی هیکل شد و شاخهای قشنگی درآورد از قضا ی روزگار مثل همیشه گوسفندان را برای چرا از روی همان پل عبور میدادم درست در همان محل که مادرش توسط آن قوچ پیر و مغرور کشته شده بود ایستاد من کنجکاو شدم که چرا ایستاده است تا اینکه آن قوچ قاتل به نزدیک او رسید در یک لحظه خیزی برداشت و با شاخهایش چنان ضربه ای به آن قاتل مادرش زد که او نیز درست از همان محل به پایین پل پرت شد ودر دم جان داد ایستاده بود و جان دادن وی را تماشا میکرد ولی این بار برق شادی از چشمانش نمایان بود وقتی مطمئن شد که مرده است دوید و به سایر گوشفندان ملحق شد آن روز من درس بزرگی از روزگار گرفتم دریافتم که هیچ ظالمی پایدار نمی ما ند .

از مکافات عمل غافل مشو            گندم از گندم بروید جوزجو